[Flash 9 is required to listen to audio.]
With: 8,395 plays
Wew! Noon nbabasa ko lng ung love story nga mglovers about sa long distance relationship. Pero hindi ko ini-expect na mangyayari din pala sa akin.
Umalis ung boyfriend ko nung June 12, 2011 pa. At salamat, nakapag-celebrate pa kmi ng 18th monthy namin. kahit doon lng sa bahay nla eh, masaya na ako na kumakain lng kmi doon, nanonood ng tv, ngtotong-its at ngkukulitan. habang pinag-uusapan namin ung pagsu-school nia sa Bacolod eh naiyak ako talaga sa harapan nia. at ‘yun, nyikap nia ako at sinabihan na wag nang malungkot dahil babalik balikan nia din dw ako dito. sinasabihan ko din sia na wag mambababae dun. :’) at sa lahat ng sinabi nia, dito ako kinilig. “papakasalan ba kita, dba?” hai. ang sarapa marinig sa lalaking pinakamamahal mo. :’(( At nung umalis na ako, ayun ngtx sia na “umiiyak din ako dito” sabay sabi na pinapatugtug nia dw ung Pangarap lng kita ng Parokya ni Edgar. :) Sabi ko, “ba’t hindi mo pinapakita sa’kin na umiiyak ka?” ayaw nia talagang mkita ko syang umiiyak. Pinipigilan nia lng pla ung luha nia nung umiiyak na ako. Hanggang ngayon, umiiyak pa rin ako tuwing gabi kc nmimiss ko na talaga sia. Hindi lng cguro ako sanay na hndi kmi ngkikita araw2. Pero okay lng. Alam naming dalawang na hndi hadlang ang kalayuan sa pagmamahalan nami. At handa kaming maghintay dalawa. Tiwala lng naman ang mahalaga eh. At mahal namin ung isa’t-isa :’)
